ธรรมะกับธุรกิจดูจะเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันจบกันได้ในความรู้สึกของคนทั่วไป แต่อันที่จริงนักธุรกิจที่มีหลักธรรมประจำใจก็ปรากฏตัวอยู่ในทุกยุคทุกสมัย เพียงแต่ไม่ได้รับการบอกเล่าให้รับรู้อย่างกว้างขวาง เท่ากับเรื่องราวของนักธุรกิจเจ้าเล่ห์ ที่นิยมสร้างกำไรบนความเดือดร้อนของผู้อื่น
'แม้การค้าไม่บรรลุผล แต่มิตรภาพยังคงอยู่'จิ้นซัง นักธุรกิจจีน ซึ่งได้รับการสั่งสอนมาว่า ให้ความสภคัญกับความซื่อสัตย์และคุณธรรม ก่อนคำนึงถึงผลประโยชน์
ท่านประธานธนินทร์ เจียรวรนนท์ กับหลักการทางธุรกิจ
1. ยอมเสียเปรียบดีกว่าเอาเปรีรยบคนอื่น
2. มีจิตสำนึกรับผิดชอบต่อสังคมและประเทศชาติ
'ธุรกิจมิได้วัดกันที่ผลกำไร แต่อยู่ที่ชนะใจคนต่างหาก'ผู้ที่ชนะใจลูกน้อง ชนะใจลูกค้า ชนะใจคนในสังคม จะเป็นผู้ชนะที่แท้จริงในที่สุด
'คุณค่าแห่งความซื่อสัตย์' ความซื่อสัตย์ถือเป็นทรัพย์สินมหัศจรรย์ของบริษัท ซึ่งไม่สามารถสร้างได้ในเวลาชั่วข้ามคืน ในประเทศตะวันตก บริษัทต่างๆจะให้ความสำคัญกับความซื่อสัตย์รับผิดชอบต่อลูกค้าเพราะการแข่งขันสูง และมีกฏหมายคุ้มครองผู้บริโภคที่เข้มงวดอย่างยิ่ง หากบกพร่องอาจถูกฟ้องร้องจนล้มละลายได้
ต่างกับสังคมตะวันออก ที่ความรับผิดชอบลูกค้ามาจากจิตสำนึกที่มีคุณธรรม ได้รับการบ่มเพาะมาด้วยระบบการศึกษาที่ส่งเสริมคุณค่าจริยธรรม มุ่งเน้นให้มนุษย์พัฒนาตนเองไปสู่ความเป็นอริยชน มิใช่รำ่เรียนแต่เพียงวิธีสร้างกำไรจากผู้อื่นให้ได้มากที่สุด
ค่านิยมของพ่อแม่ ที่อยากมีหน้าตาทั้งของตนเองและจากลูกๆ ก็จะคอยกดดันและสร้างการเรียนรู้และเห็นค่าของ'เปลือกนอกมากกว่าเนื้อแท้อันทรงค่า' พอเรามีเงิน ก็อยากมีรถหรูๆ เราซื้อสิ่งอำนวยความสะดวกคือรถยนต์มาประดับบารมีแต่ไม่เคยเข้าใจถึงวัฒนธรรมการใช้รถ เพราะเรานำแต่ฮาร์ดแวร์ แต่ไม่ได้นำมารยาทที่ดีในการขับรถมาด้วย ซึ่งทางตะวันตกเขาเข้มงวดมาก การมีรถดีราคาแพง ควรมาคู่กับมารยาทและวัฒนธรรมการใช้รถที่ดีด้วย
ครูยุคใหม่ไม่ตีเด็ก ด้วย concept 'child center' คือมุ่งให้เด็กหาความรู้ใส่ตัวเอง แต่ก็ไม่ให้นำ้หนักที่จะสอนเรื่องคุณธรรม ศีลธรรม ให้เด็กได้เข้าใจโลก เข้าใจตัวเอง และประพฤติตัวเป็นสมาชิกที่ดีของสังคม ทำให้ความผูกพันเป็นแค่ภารกิจของคนเรียนกับคนสอนเท่านั้น ต่างกับครูยุคก่อนที่มี 'ไม้เรียว' และเป็นเครื่องมือที่ทโมนตัวน้อยๆกลัวจนลนลาน จนแอบตั้งฉายาสารพัดให้ แต่เมื่อจบไปแล้ว เติบโตเป็นผู้ใหญ่ กลับระลึกถึงครูที่คอยกวดขัน แวะเวียนไปมาหาสู่ท่านด้วยใจระลึกในบุณคุณ
คนที่มีความคิดจะไม่ปวะเมินคนจากข้อความบนนามบัตร หรือภาพลักษณ์ภายนอก แต่มีดวงตาแห่งปัญญาที่จะมองจนทะลุ'เนื้อทองของเจ้าเงาะ'ที่ซ่อนอยู่ภายใน เพราะคนเก่งจริง ดีจริงมักจะไม่ชอบอวดโอ้โชว์ฟอร์มอยู่แล้ว ต่างจากพวกของปลอมซึ่งชอบ'ตีโป่ง'เหมือนกำไลทองที่กลวงใน แต่ภายนอกดูใหญ่โตโก้หรู