อย่าปฏิเสธตัวเอง

อย่าปฏิเสธตัวเองในทางใดๆเป็นอันขาด: 
มันสำคัญที่จะมองไปยังบุคลิกลักษณะที่คุณสร้างมันขึ้นมา บางทีเหตุผลหนึ่งที่คุณไม่ยอมทำเช่นนี้อาจเป็นเพราะคุณเป็นลอกเลียนแบบก็ได้ มันไม่ได้ผิดปกติเลยที่โดนถ่วงอยู่กับสิ่งนี้ มันอาจช่วยได้มากกว่าที่จะเข้าใจว่าไม่มีโครงสร้าง ตัวตน ขึ้นมาจากศูนย์หรอก ใครๆก็ต้องทำอย่างเดียวกันทั้งนั้น ถึงแม้คุณอาจสร้างบุคลิกมาจากการลอกเลียนแบบ แต่คุณก็ไม่ใช่ของปลอม ไม่มีใครจับโน่นผสมนี้มาเหมือนคุณเป๊ะได้ อย่าลืมว่าตัวโน๊ตอยู่บนเส้นดนตรีแค่ 12 ตัวเท่านั้น แต่คนจับมาเรียงผสมกันสร้างเพลงเป็นล้านๆเพลง มันอยู่ที่ว่าเขาเอามันมาเรียบเรียงอย่างไร

การเปลี่ยนประสบการณ์ที่สร้างความเจ็บปวดและความไม่กลมกลืนให้กับคุณนั้น คุณจำเป็นต้องเริ่มจากการเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งว่า คุณจะไม่ได้อะไรขึ้นมาเลย หากเอาแต่ปฏิเสธส่วนไหนๆของตัวเอง เราหันมาเกลียดตัวเอง เพราะเราวาดภาพที่คิดว่าตัวเองควรจะเป็นเอาไว้ เราจะไม่มีทางดีได้เท่ากับภาพในใจ มโนภาพ แบบอย่าง หรือแนวทางของลักษณะที่เราคิดว่าตัวเองควรจะเป็นได้เลย 


อิสรภาพเริ่มต้นด้วยการยอมรับตัวเอง: 
เรายอมให้อัตตาล่อหลอกให้เราเชื่อว่าตัวเองไม่เอาไหน ไม่ดีพอ ไม่มีค่า ทั้งหมดนี้รวมกัน เป็นการนับถือตัวเองอย่างต่ำเตี้ยและภาพแห่งตนอันย่ำแย่ จนกว่าเราจะตัดสินใจอย่างรู้ตัวว่าจะเปลี่ยนแปลงรูปแบบความคิด ไม่งั้นเราก็จะนับถือตัวเองแบบต่ำๆ และมองภาพแห่งตนอย่างอเนจอนาถต่อไปเรื่อยๆ สิ่งแรกที่สำคัญที่สุดในชีวิตคุณ ก็คือการยอมรับตัวเอง ซึ่งหมายถึงการรัก ใครที่คุณเป็น และเป็นตัวคุณ เมื่อคุณรักตัวเองแล้ว นั่นแหละ คุณถึงจะเริ่มรักคนอื่นได้

คนจำนวนมากบอกว่าคุณควรจะลืมตัวเอง โดยหันไปรักผู้อื่นก่อน ... ความจริงก็คือ คุณต้องยอมรับตัวเองและความผิดพลาดทั้งหมดของตัวเองเสียก่อน ยอมรับทุกสิ่งที่คุณเรียกว่าบาป ทุกครั้งที่คุณทำตัวงี่เง่า ทุกครั้งที่ทำตัวไม่เหมาะสม ทั้งหมดนั่นเลย คุณต้องยืนต่อหน้าคนทั้งโลกได้โดยไม่หาข้อแก้ตัวใดๆให้กับตัวเอง เมื่อคุณทำอย่างนั้นได้ คุณถึงจะอยู่ในสถานะที่จะรักได้โดยไม่มีเงื่อนไข

คุณมองตัวเองอย่างไร นั่นแหละที่สร้างการกระทำขึ้นมา แล้วการกระทำนี้ก็จะสร้างสภาพแวดล้อมหรือผลลัพธ์ขึ้นมาต่อ เมื่อคุณเอาความมีค่าของตัวเองไปแปะติดกับการบรรลุความสำเร็จหรือการกระทำ นั่นเท่ากับคุณตระเตรียมให้ตัวเองพบกับความผิดหวัง ไม่ว่าคุณจะพยายามหนักหน่วงสักแค่ไหน ใครบางคนก็ต้องคิดว่าคุณใช้ไม่ได้อยู่ดี จงระลึกว่า คุณจะล้มเหลวในสายตาของใครบางคนอยู่เสมอ คุณไม่มีวันชนะใจทุกคนได้หรอก บางครั้งแค่ชนะใจส่วนใหญ่ ก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ ดูเอาว่าชีวิตคุณวนเวียนอยู่กับการทำให้คนอื่นยอมรับมากแค่ไหน จากนั้นก็หันมาตระหนักถึงความเป็นจริงที่สำคัญ นั่นคือ คุณจะไม่มีวันได้รับการยอมรับที่คุณแสวงหา คุณทำให้คนทุกคนพอใจกันหมดไม่ได้หรอก ฉะนั้น จงเรียนรู้ที่จะทำให้ตัวเองพอใจและยินดีกับ 'ใครที่คุณเป็น'

เวลาที่คุณเอาแต่เกลียดตัวเองสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำ หรือไม่ได้ทำ หรือเอาแต่เกลียดคนอื่นสำหรับสิ่งที่พวกเขามอบให้คุณ นั่นเท่ากับคุณมุ่งแต่จะตรอมตรม การตรอมตรมเป็นวิธีในการกดตัวเองให้ต่ำกว่าความเป็นจริง มันเป็นหนทางในการโกรธตัวเอง ถ้าคุณเป็นอย่างนี้เข้าจริงๆ ความโกรธ ความตรอมตรม และการขาดความสุขในชีวิตจะมาจากความผิดหวังในตัวเอง ที่ไม่ดีเท่ากับความคาดหวังที่เรามีต่อตนเอง หรือที่คนอื่นมีต่อเรา

เมื่อเราทำได้ไม่ดีเท่ากับที่ตัวเองหรือคนอื่นคาดหวังไว้ หลายคนรู้สึกเกลียดตัวเอง พวกเราส่วนใหญ่จะตำหนิตัวเองบนพื้นฐานของสิ่งที่เรามีหรือไม่มี สิ่งที่เราบรรลุหรือสิ่งที่ไม่บรรลุ เรารู้สึกว่าเมื่อเราเป็นคนล้มเหลว นั่นเท่ากับเราทำให้คนอื่นและตัวเองผิดหวัง เมื่อเราทำไม่ได้ตามความคาดหวังของพ่อแม่ นายจ้าง ศาสนา ธุรกิจ เพื่อนหรือคู่ครอง เราก็จะสรุปว่ามันไม่ดีพอ อาการนี้เรียกอีกอย่างว่า 'การพิพากษาตัวเอง'

เมื่อคุณพิพากษาตัวเอง คุณจะตัดสินตัวเองว่าแย่ และทันทีที่คุณพิพากษาตัวเองสำหรับอะไรที่คุณทำหรือไม่ได้ทำ หรืออะไรที่ไม่ได้ผล หรือสถานการณ์ที่คุณทำให้คนอื่นผิดหวัง คุณก็จะรู้สึกแย่ การตำหนิเช่นนี้ก็รังแต่จะทำลายความนับถือตัวเองที่คุณมีอยู่เพียงน้อยนิดอยู่้วให้หมดไป มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย มีแต่จะทำลายอย่างเดียว

มันจริงที่พวกเราแต่ละคนต่างก็มีอะไรๆ ในชีวิตที่เราเสียใจ แต่พอถึงจุดหนึ่ง เราก็ต้องเลิกหมกหมุ่นอยู่กับความเสียใจ แล้วเดินหน้าต่อไป เราต้อง 'เรียนรู้บทเรียนที่ได้รับ' แล้วก็โยนประสบการณ์แห่งความเสียใจนั้นทิ้งไป
เราไม่มีวันจะช่วยใครได้หรอก ตราบใดที่เราต่อต้านตัวเองอยู่ การต่อต้านคนอื่นก็คือการต่อต้านตัวเอง นี่คือความจริงแท้เชิงจิตวิญญาณและจิตวิทยา เรืีองที่เลวร้ายที่สุดที่เราจะทำได้คือ การว่าคนอื่น การกดคนอื่นไว้และพรากความมีชีวิตชีวาของพวกเขาไปคือ หนึ่งในพฤติกรรมที่เป็นลบและทำลายตัวเองที่สุดเท่าที่คนๆหนึ่งจะทำได้